| تبليغات | X |
گمانم به قدر کافی به پر و پای دوستان پیچیده ام که حالا خودم را زیر تیغ جراحی ببرند .
خوشحال میشوم اگر نقدش کنید که زیر نویس نقدتان خواهد رفت .
من!
به این می اندیشم
که ،چقدر می مانی ؟/
به لچک ترنج حرفهای مادر بزرگ،
ترکیب الوان چهره ات
وصدای صورتی ی لبانت
می دانی؟...
رنج می برم ؟
میخندم ؟
از اندیشیدن به ...
به عریانی واژه های کودکانه ام /
ـ در تسخیر آن شکار گاه ـ
و عشق ورزیدن
به تمام لحظه ی کوتاه بوی تو !
که بعد از رفتنت
میمانی !
*
هیچ گوشه ای از دلت
راه دارد
به دلم!
که بدانی چقدر دلتنگ شده ام ؟
*
باور کن !
به تمام بچه های خیابان/
برای تو !
تا تو آمدم !
اما آن استرس لعنتی ...
موسیقی شعرم را به هم ریخت
و گریخت
نگاهت
به دستانت
از
من
از من اگر بپرسی !
کودک که میشوم ،،،
پنجره ای باز میشود در من
شاعر نمیشوم
فیلسوف! /
کودک که میشوم
بزرگ نمیشود
در من کسی
صدایی
اندیشه ای
هوسی
کودک که می شوم
پنجره ای باز میشود
در من
به هوای تو
لذت کودکانه ی آغوش
و ترجمه ی چرا های اینهمه خواستن
و خواستن
صدای حرفهای مادر بزرگ!
کودک که می شوم
به این نمی اندیشم
که
چقدر میمانی !
بر تلی از خاکستر
سلام. ببخشای بر من اگر زمانی دیر میکنم به آمدن و ناگزیر ...
چندی بعد خواهم نوشت از تمام روزهای بی تو ...
این مرد را من یک بار دیدم (یاسر )
شعرش را شنیدم،گوش دادم لذت بردم
شاید مرا نشناسد اما من که میشناسمش
فلذا ازش دزدی کردیم :
۱-
با دست های سوخته ی پـُــشت ِ پرده ام
امشب به دست ِ خاک خدا را سِـــپــَرده ام
دیگر در انـــتـــظار خودم گـــریه می کنم
وقتی نه یوسفم نه عزیزم نه بَــرده ام
شیطان ِ پــــیـــر ظلم به انسان نکرده است
آنــــقــدر ها که من به خودم ظلم کرده ام !
۲-
بگذار تا همیشه قضا و قدر
معیار و حـــد ّ فاصِل ِ غم باشند
سخت است در مقابل هم بودن
وقتی دو کوه عاشق هم باشند !
...
این نامه را ببند و بدان یک روز
از چشم های پاک تو می خواند
چیزی نگو که بین دو کوه ای مرد
تنها صداست آنچه که می ماند !
از این دو نوشته ی شاعر میشه فهمید با سن کمی که داره ذاتآ شاعر و سخن پردازه
استفاده از منابع بکر ذهنی ، فولک، زبان اشاره ای، این مرد کوچک تجربه ی حسسی ی فوق العاده ای را به معرض دید گذاشته است .
آنچه ماها حتتی بعد از تجربیات مکرر ...
کمی دقیق بشیم :در ادبیات فارسی معمولآ معشوق را بالاتر از عاشق میگیرند ، چه در ادبیات قدیم چه مدرن و جدید حتی عاشق در ادبیات قدیم گاه تا مرتبه ی سگ در معشوق هم پایین می آمده ،
اما این عاشق کوچک ما کار بزرگی کرده ، نه تنها خرد نکرده عاشق رو بلکه هم طراز معشوق شمرده :""دو کوه""
دوما در عین اینکه رفتار غرور آمیز هر دو را نقد کرده خیلی رندانه و شاعرانه روکش زیبایی بر آن کشیده در همان تشبیه به کوه :
سخت است در مقابل هم بودن
وقتی دو کوه عاشق هم باشند !""
خوب این عالی ی و همچنین رد اتهام از این دو البته با تجاهل العارف و در عین آگاهی از اینکه ...
آوردن پای قضا و قدر به میانه ی این جدایی و بستن نامه با ماندگاری صدا بین دو کوه و باز استفاده از زرنگی شاعرانه در نگفتن از ترس اینکه مباد آخرین حرف ...!
این بند کافی ی اثبات ادعای من در شاعر بودن یاسر .یک بار دیگر بخوانیم :
بگذار تا همیشه قضا و قدر
معیار و حـــد ّ فاصِل ِ غم باشند
سخت است در مقابل هم بودن
وقتی دو کوه عاشق هم باشند !
...
این نامه را ببند و بدان یک روز
از چشم های پاک تو می خواند
چیزی نگو که بین دو کوه ای مرد
تنها صداست آنچه که می ماند !
حالا ببینید چقدر شاعرانه از پرخاش گریخته و بر خلاف ماها رندانه در لحظه نهایی هم با اقرار به غرور و پافشاری ی هردو، هرگز بی احترامی نکرده و این صفت منفی را هم مثبت تشبیه کرده است .
آفرین یاسر ، منسجم ، قوی ، با بنیه و در عین حال شاعرانه
اما در ۱:
با دست های سوخته ی پـُــشت ِ پرده ام
امشب به دست ِ خاک خدا را سِـــپــَرده ام
دیگر در انـــتـــظار خودم گـــریه می کنم
وقتی نه یوسفم نه عزیزم نه بَــرده ام
شیطان ِ پــــیـــر ظلم به انسان نکرده است
آنــــقــدر ها که من به خودم ظلم کرده ام !
در ظاهر بیت اول مشخص است که تلاش شده که به وزن مستفعلن مفاعل مستفعلن فعل نوشته شود در حالی که بیت ۲ کامل در وزن روان و در جریان است
در بیت اول حتی ما سر در گمی ی معنایی داریم ...
بیت اول خصوصآ مصرع دوم یعنی چه ؟
یک ضعف کوچک هم در بیت آخر :
وقتی در مصرع دوم اشاره ی مقدار داریم با فعل مثبت کمی منگ میکنه آدم رو یعنی نزدیک میشه به زبان دستوری ی قدیم و جمله خیلی مرخم شده در حالی که ما امروز سعی میکنیم به زبان گفتار برسیم و چینش جمله رو عوض نکنیم
در کل با شعر قبلی زمین تا آسمان تفاوت دارد ، انگار شاعر سالها قبل این شعر را سروده و به گمان من نباید این دو نوشته یکجا زده میشدند .
در هر حال من این مرد کوچک را شاعر شناختم
اینجا ماکادام است .
آزاد ـ آزاد یاسر هم اگر حرفی داشت میزنیم اینجا و همینطور هر دوست دیگر
(از خودم هم خواهم نوشت)
ممنون از خواندنتان
ممنون از خانم ابراهیمی
اما گریز پذیر نیست :
عطار "با سگان کوی او دمساز شد ...
و چندین مثال دیگر
تشبیه به خاک
تشبیه به غلام
تشبیه به خیلی چیزهای ناچیز دیگر در فرصت مناسب مفصل مینویسم
من زمانی زوربا بودم به هر حال ....
اینجا تصمیم بر آن است که بیشتر از پردازش به نوشته های خودم به دوستان عزیزم بپردازیم
شعر دوستان را به صحبت بنشینیم .البته ادب حکم می کند اول اجازه بگیریم فلذا این دعوت به منظور کسب اجازه بود .اما به این سادگی ها هم نیست که بگذریم از دوستانی که اجازه ندهند،ما از هر شعری خوشمان بیاید بی اجازه هم نقد میکنیم
لطفآ یاریمان کنید هر دوستی که میخواهد و از دلش می آید که فرزند دلبندش(شعرش)زیر تیغ جراحی برود برای اینجا شعر بگذارد که ما مجبور نشویم بیاییم دزدی ی ادبی انجام دهیم
بعله ما شاعری نمیدانیم و قصدمان به نوعی اتصال به شعراست
قبلآ زوربا من بودم حالا محض اطلاع مینویسم زوربا هنوز نمرده عزیز
با اینها شروع می کنیم بی اجازه :
همه ی شک من
به آیه ی امن یجیب میرود
اگر با بوسه های داغ
بدرقه ام نکنی
این شعر نمینویسم از کی ی اما حرف میزنم راجع بهش :
شاعر این شعر با چنان روح لطیفی این آیه را به کار برده که من وقتی میخوانم مسلمان میشوم !
آمیزش حسی اروتیکی بهتر است بگویم اروتیکی نهان که در این شعر در جریان است
وآمیزش آن با دیدگاهی دینی که برای استغاثه امن یجیب میخواند ،
فرار شاعر از لفاظی حس نهان عصیان درون واژه ها ناراحتی شاعر و پناه آوردنش به ....
گمان نمیکنم این دستها به هم برسند
دو دلشکسته ی در انزوا به هم برسند
ضریح و نظر رها کن بعید میدانم
دو دست دور به زور دعا ...
چالش درونی ی شاعر برای قبول فراق اما در عین حال استغاثه برای یک دیدار کوچک آنهم در عین کنار آمدنش با ...
یک بوسه ی کوچک به رسم خداحافظی حتی ،نه برای لذت .اما حسرت چرایی ی آن بوسه
اما در چینش شعر در کلماتش با کمی دست بردن اینگونه میشود
تمام شک من
به "امن یجیب"
میرود اگر ،
با بوسه های داغ
بدرقه ام نکنی .
امن یجیب مشهود است که یک آیه است چه نیازی به هشو اشاره ای ؟
نزدیکی ی میرود به بدرقه
و مسیقی تمام به جای همه ...
نظر شما چیست ؟
بد میشود اینگونه ؟
واین شعر از سرکار خانم ابراهیمی ی عزیز :
اعتراف میکنم
هرگز
عاشقت نبوده ام
عشق من
عالیست نیست ؟
رفتار آینه گونه و نیچه مانند ایشان در عاشقت نبوده ام عشق من !
کافیست کسی چنین گفت زردشت ،شاعرانش را بخواند :
شاعران دروغ زننند..
..
..
ویادت باشد
زردشت خودش نیز شاعر است
حالا زردشت دروغگوست ،یا شاعر ؟
هرگاه کشف کردید به من هم بگویید
انگار دو آینه روبروی هم و یک سیب در میانشان ،چقدر تکرار میشود این سیب ِ شاعر ؟
نمیدانم بهتر از این حرف چه بگویم ،که به مقابله با این اندیشه ی کهنه ی
ـ اجتماع نقیضین محال است ـ برخاسته اند این دوستان
برایمان بنویسید لطفآ